Beale Street Blues

Bu yazının caz standardına gelmeden önce son zamanlarda izleme şansı bulduğum en ilginç sergilerden birine değinmek istiyorum. Serginin ismi "Savage Beauty - Vahşi Güzellik" ve ünlü İngiliz (ya da daha kesin olmak üzere İskoç) modacı Alexander McQueen'in tasarladığı giysiler ve aksesuarlardan oluşuyor. Beni şahsen tanıyanların ilk soracağı soru 'sen ne anlarsın modadan, modacıdan?' olabilir ve dürüst olmak gerekirse ben de pek bir şey anladığımı iddia edemeyeceğim. Ancak sergide gezerken fark ettim ki Alexander McQueen'in yeteneği ve yaratıcılığı o kadar olağandışı ve belirgin ki benim gibi konudan bihaber bir izleyici bile karşısındakilerin farklı ve görülmeye değer olduklarının ayırdına varabiliyor. Bir de tabi İngiliz müzecilik/sergileme anlayışı bir takım önemli bilgileri de işin içine kattığı için anlamak ve yorumlamak benim için bile mümkün bir hale geliyor.

Alexander McQueen ile ilgili olarak benim özellikle hoşuma giden iki nokta, hem doğal malzemeleri kullanma şekli (hayvan tüyleri, deniz kabukları vs. - bu konuda hayvansever gruplar ile ciddi sürtüşmeler de yaşamış ne yazık ki), hem de kaba ve kışkırtıcı denebilecek çizgilerle zarif ve narin sayılabilecek desenleri eşit yoğunlukta kullanabilme becerisi oldu. Bir de tabi defilelerinin videolarını bir arada izlediğimde ağzımın bir karış açık kaldığını itiraf etmeden geçmek istemedim - gerçeküstücülükten keyif aldığını iddia edebilecek herkesin mutlaka ama mutlaka birkaç Alexander McQueen videosunu izlemesinde fayda var zira renkler, sesler, şekiller... hemen hepsi başka bir gezegenden ithal edilmiş gibiler.

Şimdi gelelim caz standardımıza. "Beale Street Blues - Beale Sokağı Şarkısı" oldukça eski bir şarkı - öyle ki Ted Gioia'nın önerileri arasında Jelly Roll Morton'a ait 1927 tarihli bir kayıt bile vardı - ki kendisi erken cazın üstatlarından, hatta kimilerine göre ilk cazcılardan biri sayılıyor.

İrma ile birlikte dinlediğimiz Beale Street Blues kayıtları arasında en beğendiğimiz Bobby Gordon ile Dave McKenna'nın 1999 tarihli Clarinet Blue albümlerindeki yorum oldu - Gordun'un klarnetinin yumuşak ses rengi şarkının melodisine çok keyifli bir tat katmış ve bu tat dinlediğimiz diğer yorumlardan daha çok mutlu etti bizi. Ama ikinci bir tercih daha yapacak olsaydık, hiç çekinmez Duke Ellington ve Johnny Hodges'un 1959 yılında kaydettikleri Back to Back albümlerindeki yorumu tavsiye ederdik.