Dinah

İrma ve sardunyaların arkasından parlayan güneş

Pazar günlerinin rehaveti de keyfi de bir başka oluyor. Hele hele bugünkü gibi hafiften güneşli bir havaya da denk gelince tadından yenmiyor. Hafiften güneşli diyorum zira gökte kocaman, katman katman koyu gri bulutlar da var ama güneş, bizim pembe sardunyaları ve İrma'nın yastığın üzerine büyük bir huşu ile devirdiği göbeğini ısıtmanın bir yolunu bulmuş bugün. Güneşten bahsetmişken merak edip baktım Avrupa'nın farklı başkentlerinde yıllık güneş görme süresi nasıldır diye, oldukça ilginç sonuçlarla karşılaştım.

Kaynak: https://www.currentresults.com/Weather/Europe/Cities/sunshine-annual-average.php

Dönem dönem güneşe duyduğum özlem bu tabloda saklıymış meğersem. Daha da önemlisi, işim nedeniyle sıklıkça ziyaret ettiğim tüm şehirlerin Londra'dan daha çok güneş gördüğü gerçeği biraz yüreğimi burktu ama ne yapalım, şimdilik böyle yaşamaya devam...

Pazar rehavetine dönecek olursak, bugünkü standardımız olan "Dinah" (İncil'de de yer alan ve İbranice kökenli bir kadın ismi - 'intikamı alınmış, haklılığı kanıtlanmış' anlamına geliyor) böylesi bir miskinliğe oldukça iyi eşlik eden bir Harry Akst bestesi. Aslen ilk kez 1923 yılının son gününde sahne alan "Kid Boots - Çocuk Botları" isimli Broadway müzikalinde dinleyicinin karşısına çıkıyor. Sözlerine bakacak olursanız bir takım komik ögelere denk gelmek mümkün - şarkının sözleri Sam Lewis ve Joseph Young tarafından yazılmış olsa da Ted Gioia bu mizahi durumu müzikalin yıldızı Eddie Cantor'a ithaf ediyor.

Benim açımdan şaşırtıcı olan, bir Broadway müzikalinin kapanış şarkısı olarak bestelenmiş oan "Dinah"nın sanki New Orleans'ın Dixieland günlerinden çıkmışçasına bir ritme sahip olması. Zaten tam da bu yüzden olacak ki Bebop ve sonrasında gelişen caz akımları içerisinde Thelonious Monk dışında "Dinah"ya repertuarında yer veren pek müzisyen / grup olmamış. Bir not düşmek gerekirse, Monk'un 1964 tarihli piyano solosu yorumu da bu hissiyatın ötesine geçmiş demek pek de gerçekçi olmaz.

Sonuç olarak, Ted Gioia'nın seçkisi içerisinde en beğendiğimiz kayıt, 1979 tarihli 'Ralph Sutton & Ruby Braff Duet" albümündeki yorum oldu. Niye diyecek olursanız, bir yandan Sutton'ın sade ve swing hisli piyanosu İrma'nın kuyruğunu zil ritminde sallamasına müsaade ederken, diğer yandan Braff'ın kornetinden üflediği notalar benim aradığım parlak ve canlı tınıyı taşıyordu. Diliyoruz sizin de hoşunuza gider. Ne yazık ki bu kaydı youtube üzerinden bulamadım, ama spotify kullananlar burayı tıklayarak şarkıya ulaşabilirler.