All The Things You Are

Hanging in the balance - Polly Morgan

Biliyorum, Polly Morgan'ın bu eserleri herkesin çok hoşuna gitmeyebilir belki de ama bugün gezdiğim Horniman Müzesi'nde (Paskalya nedeniyle çocuk istilası altında karşılaştım bu doldurulmuş hayvan heykelleriyle - çok şaşırdığımı söylemezsem yalan olur) karşıma çıkan bu iki heykeli paylaşmadan başlamak istemedim. Özellikle de ahize absürd derecede komik geldi bana - sanırsam yaptığım bazı telefon konuşmaları (özellikle de birden çok kişinin bir ağızdan kakafonik bir biçimde zırvaladığı telekonferanslar) tam da bu hissi yaratıyor bende ve Polly Morgan çok iyi yakalamış bu duyguyu.

Receiver - Polly Morgan

Bugünkü standardımız "All the Things You Are" ya da basitçe bir Türkçe tercümeyle "Olduğun her şey"... Jerome Kern'ün 1939 yılında kısa bir süreliğine sahnede kalan bir müzikal için bestelediği bu parça, JazzStandards.com listesinde tüm zamanların en çok sevilen ikinci caz standardı olarak gösteriliyor. Yine JazzStandards.com'a göre şarkının başarısının ardında akorlar ve tonlamalar arasındaki geçişler olduğu belirtilmiş. Ted Gioia da bu parçanın en sevdiği caz standardı olduğunu belirtmiş ve bunun sebebini şarkının taşıdığı olasılıklar ve yorum çeşitliliği olarak göstermiş. İtiraf etmek gerekirse İrma da ben de bu yorumlara nasıl da katıldığımızı detaylı bir teknik dille anlatabilmeyi çok isterdik ancak ne yazık böyle bir müzik bilgisine sahip değiliz. Bu yüzden yüzeysel ama içten bir şekilde dinlediğimiz farklı kayıtları yorumlamayı deneyeceğiz.

Çok sayıda ve bir o kadar da uzun sayılabilecek kayıt dinledik bu akşam yazmaya başlamadan önce - bu standardın ne kadar çok sevildiği düşünülünce pek de tuhaf bir durum olmadı açıkçası. Dinlediklerimiz içinden en çok keyif aldığımı söyleyebileceklerimden ikisi Brad Mehldau'nun 1999 yılında yayınladığı Art of the Trio 4: Back at the Vanguard ile Keith Jarrett'ın 1983'te çıkardığı Standards, Vol.1 albümlerindeki yorumlar oldu. Birbirlerinden bir hayli farklı olsalar da (süreleri dahil) her iki yorumun da eksantrik olarak adlandırabilecek 'üçlü'ler tarafından gerçekleştirildiğine bakarak bir nevi tutarlılık göstermiş oluyorum. Bir üçüncü favorim bir başka üçlü, Gonzalo Rubalcaba, Charlie Haden ve Paul Motian üçlüsünün 1990'da Montreux Caz Festivali'nde gerçekleştirdikleri kayıttı (bu sefer de işin için Küba cazı girmiş oldu ama Charlie Haden'ın bas tınılarına hayır demek pek kolay olmuyor). 

Bunlar da Hampton Court'tan bir baca triosu

İrma ile uzun bir kararsızlık yaşadık bu akşam en çok hangi kaydı sevdiğimiz konusunda. En nihayetinde, triolardan bize bir hayır gelmeyeceğini, arayışımızı biraz daha eskilere götürmemiz gerektiğini fark ettik ve soluğu 1945 yılının Şubat ayında, Dizzy Gillespie ve Charlie Parker'ın ölümsüz sayılabilecek yorumunda aldık. Bu dönüş niye diye soracak olursanız, akorlar arasındaki geçişleriyle (bu yorumları sağdan soldan arakladığımızı hatırlatmak isterim, yoksa ne İrma ne de ben bu kadar anlamıyoruz nota/solfej işinden) bebop hareketi için mihenk taşı sayılabilecek bir şarkıyı başka dönemler ve zevklerin eline bırakmak istemedik sanırsam: