Chelsea Bridge

Nocturne: Blue and Gold - Old Battersea Bridge / Whistler (1872-5)

Bugüne kadar üzerinde durduğumuz caz standartları, içinde yaşadığımız yerin yakınından geçen bir şarkı ile karşılaşmamıştık, ta ki sıra "Chelsea Bridge / Chelsea Köprüsü"ne gelene kadar. Caz tarihinin en yetenekli piyanist/besteci/düzenlemecilerinden biri sayılabilecek Billy Strayhorn, 1940 senesinde radyo istasyonlarında yayınlanan şarkı ücretleri ile ilgili çıkan sorunları bertaraf edebilmek için Duke Ellington orkestrası adına içlerinde "Take the A Train / A Trenine Bin"in de olduğu birçok şarkıyı bir gecede besteliyor. Bu bestelerden biri olan "Chelsea Bridge"in ilham kaynağının ise Strayhorn'un seyahatlerinde gördüğü ve bugün Londra'daki Tate Müzesi'nde bulunan bir Whistler tablosu olduğu düşünülüyor. Şarkının sözleri ise Bill Comstock tarafından 1958 yılında yazılmış.

Ancak Chelsea Bridge'den bahsederken ön plana çıkan kişi nedense Billy Strayhorn değil de (eminiz ki daha ileride yazacağımız standartlarda kendisine önemli bir yer ayırmamız gerekecek) 'The Brute and the Beautiful / Canavar ve Güzel' lakabıyla tanınan ve daha önce tanıştığımız Hawk (Coleman Hawkins) ve Prez (Lester Young) ile beraber Swing Yılları'nın en önemli 3 tenor saksafonistinden biri sayılan Ben Webster. 1964 yılında Londra'daki Ronnie Scott's Caz Kulübü'nde çalmak üzere Avrupa'ya yerleşen ve 1973 yılında, işim nedeniyle çok da yabancısı olmadığım Hollanda'nın Leiden şehrinde verdiği bir konser sonrası hayatını kaybeden Ben Webster "Chelsea Bridge"i hem liderliğini yaptığı, hem de müzisyen olarak katkıda bulunduğu bir çok albümde seslendirmiş ve repertuarının önemli bir parçası olarak tutmuş. Bizim dinlediğimiz Ben Webster yorumları içerisinde ise Gerry Mullian ile birlikte yaptıkları 1959 tarihli kayıt en çok öne çıkan yorumuydu.

Chelsea Bridge üzerine yorum yazarken İrma

Bu balladı dinlerken inanılmaz bir sakinlik duyduğumuzu (İrma'nın fotoğraftaki halinden de anlaşılabileceği üzere) ve kendimizi, Strayhorn'un mavimtrak bir sis içinde notalarla tasvir etmeye çalıştığı Chelsea Köprüsü'ne nazır bir halde Thames kıyısında ayaklarımızı sürüyerek yürürken (İrma tam bu cümleyi yazarken ton balıklarının peşinde koştuğu rüyalar alemine daldı) hayal edebildiğimizi söylememiz gerek...

Caravan dinlerken bir şekilde bizi bestecinin imgelemine en çok yaklaştırdığını düşündüğümüz yorumu birinci seçmiştik, bu sefer de aynı yoldan gittik ve bu sefer de bizde Whistler'ın tablosundaymışız hissini uyandıran 1994 tarihli Joe Lovano yorumunu birinci seçtik. Lovano, sadece ve sadece saksafonu ile dinleyicinin kendini Chelsea'de bulmasını sağlıyor, olur da bu akıma kapılacak olursanız bir kahve içmek için bize de uğramayı unutmayın!

Bir de unutmadan... seçtiğimiz iki yorumda da saksafon ön plana çıkıyor. Piyanonun daha baskın olduğu bir seçeneği tercih ederseniz, Keith Jarrett Trio'nun 1999'da gerçekleştirdiği canlı Paris kaydı kesinlikle kaçmaz.